İznik Gazetesi olarak bugüne kadar pek çok hikâyeyi sayfalarımıza taşıdık. Ama hiçbir şey, beni The Last of Us Part II kadar içine çekmedi. Joel’in hayatının kesintisiz bir anda yok oluşu, Ellie’nin öfkesinin ve kırıklığının gözlerimin önünde canlanışı… Bu oyun, sadece bir hayatta kalma mücadelesi değil; bir insan ruhunun savaşını, acı ile umudun çarpışmasını ve intikamın epik boyutunu gözler önüne seriyor.
Elimden kontrol cihazını bırakmak istemedim. Her adım, her çatışma, her sessiz bekleyiş, oyun evreninin karanlık ve büyüleyici atmosferine beni daha da çekti. Bu, bir oyun değil; bir efsane, bir destan.
Ellie… Onu anlatmak için kelimeler yetersiz kalır. Joel’in ölümüyle başlayan yolculuk, onu sadece fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da dönüştürdü. Her köşede, her çatıda, her karanlık geçitte öfke ve kederle yüzleşti.
Ben Vural Korkmaz olarak, onun adımlarını her oynadığımda hissettim. Her kayıp, her yara, oyuncunun içinde yankı buluyor; Ellie’nin acısı, benim acım oluyor. Joel’in yokluğunun gölgesinde, intikamın ateşiyle yanıyor ve onu takip eden her nefes, bir destanın parçası hâline geliyor.
Ve Abby… Başta düşman gibi görünüyordu. Joel’in ölümünden sorumlu olarak tanıtıldı. Ama oyunun büyüsü burada başlıyor: Abby’nin hikâyesine adım attığınız anda, sadece intikam peşinde koşan bir figür olmadığını görüyorsunuz. Onun acısı, kararlılığı ve insanlığı, oyunun ruhunu daha da derinleştiriyor.
Abby’nin her hamlesi, her zorlu savaşı, onun bir insan olduğunu hatırlatıyor. Ellie ile yolları kesiştiğinde, ekranın başında nefesimi tuttum. Bu, iki kaderin, iki yıkıcı öfkenin, ama aynı zamanda iki kırık kalbin çarpışmasıdır.
The Last of Us Part II’nin evreni, her köşesiyle nefes kesici bir gerçeklik sunuyor. Her şehir harabesi, her sessiz sokak, her gölge, oyuncuyu içine çekiyor. Hayatta kalan insanlar… Korku, öfke ve çaresizlik içinde, acının ve umudun bir arada var olduğu bir dünya.
Ben, Vural Korkmaz olarak, her çatışmada kalbimin hızlandığını hissettim. Sessizce yaklaşmak, düşmanın adımlarını dinlemek, bir anın içinde kaybolmak… Bu oyun, sadece bir macera değil; yaşanacak bir efsane.
Joel’in ölümü… Bunu anlatmaya kelimeler yetmez. O an, oyun evreninin tüm ağırlığını hissettirdi. Ellie’nin öfkesi, Abby’nin cesareti, Dina’nın sevgisi, Lev’in masumiyeti… Hepsi bir araya geliyor ve oyuncuyu efsanevi bir yolculuğa sürüklüyor.
Son yüzleşme… Ellie ve Abby karşı karşıya geliyor. Bu sadece bir savaş değil; intikam, affetme, insanlık ve kayıp üzerine bir destan. Ekranın başında nefesimi tutup, oyunun her saniyesinde kalbimle oynadım. Bu an, video oyunlarında nadiren yakalanan bir büyü.
İznik Gazetesi olarak, oyun dünyasının sadece eğlence olmadığını, aynı zamanda bir insan ruhunun hikâyesi, bir efsane ve epik bir deneyim olabileceğini biliyoruz. The Last of Us Part II, modern oyun anlatımının zirvesi ve efsanevi bir deneyim olarak tarih sahnesinde yerini aldı.
Ben, Vural Korkmaz, bu oyunu bizzat deneyimleyen biri olarak söylüyorum: Ellie ve Abby’nin yolculuğu, sadece bir oyun değil; yaşanacak bir destan, kalpte yankılanacak bir efsane. İznik Gazetesi olarak, oyun dünyasının bu eşsiz destanını sizlere aktarmaktan gurur duyuyorum.
